W całej naszej historii wino było obecne podczas wielkich uroczystości, zarówno świeckich, jak i religijnych. W tym ostatnim środowisku religie zawsze traktowały wino jako coś świętego, czy to ze względu na fakt, że było ono produktem charakterystycznym dla danego miejsca pochodzenia, czy też ze względu na jego powiązania z władzą. Znaczenie wina w świecie religijnym jest tak duże, że ma ono nawet swoje własne bóstwa. Najbardziej znanymi przykładami są Ozyrys, bóg wina dla Egipcjan, Dionizos dla Greków i Bachus dla Rzymian. Jednak to religia chrześcijańska poszła o krok dalej, nadając mu status krwi Chrystusa.
Chrześcijaństwo przekształciło wszystko, co związane z enologią, w przypowieść kościelną. Winnica reprezentuje kościół, a winorośl wiernych, a wino jest wielką metaforą, porównującą je do krwi Chrystusa. Ostatnia Wieczerza ustanowiła Eucharystię, poświęcając chleb jako ciało Jezusa, a wino jako jego krew. Od tego momentu związek ten wyszedł poza sferę duchową. Nie ulega wątpliwości, że powiązanie to miało wpływ na rozprzestrzenianie się winnic i kultury wina poprzez klasztory.
Pojawienie się w X wieku zakonu kluniackiego, reformującego zakon benedyktynów, a następnie jego przekształcenie w zakon cystersów, miało w tym względzie duże znaczenie, gdy ten ostatni założył pierwsze opactwo w Burgundii, opactwo Cluny. Cystersi rozprzestrzenili się po Europie, tworząc ponad siedemset klasztorów, w których szerzyli kulturę winiarską, która z kolei rozwijała się wraz z pielgrzymkami mnichów do świętych miejsc. Upływ wieków umocnił kulturę winiarską, rozwijając i ulepszając produkt, który pijemy dzisiaj.
Tak więc dzisiaj, dzięki kulturze religijnej, możemy cieszyć się wspaniałymi winami. Krew Chrystusa czyni cud szczęścia, nawet wśród tych, którzy nie są chrześcijanami. Amen.